İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Dr. Cemil Tugay, yeni yıla girerken İzmir basınını bir yemekte ağırladı. Güzel niyet, hoş jest… Ancak masaya biraz yakından bakınca ciddi bir eksik göze çarpıyordu. O masada İzmir’in yerel basını yoktu.

Ulusal ve günlük gazetelerin temsilcileri, muhabirleri davet edilmişti. Peki ya bu kentin sokaklarında haber kovalayan, yağmurda, sıcakta, gecenin bir yarısında İzmir’i İzmirliye anlatan yerel gazeteler, internet haber siteleri, emekçi muhabirler? Onlar bu kentin basını değil miydi?

İzmir, Türkiye’nin en güçlü yerel basın geleneklerinden birine sahiptir. Yerel medya burada sadece haber vermez; kentin hafızasını tutar, nabzını ölçer, sesi duyulmayanın sesi olur. Ulusal basın elbette önemlidir ama yerel basın bu şehrin vicdanıdır.

Sayın Tugay’ın hekim kimliğiyle toplumsal eşitliğe, adalete ve kapsayıcılığa verdiği önemi biliyoruz. Tam da bu yüzden bu tablo insana “yakışmadı” dedirtiyor. Çünkü basını ayırmak, görünür olanla görünmez olan arasında çizgi çekmek, İzmir’in ruhuna da Sayın Başkan’ın duruşuna da ters.

Belki bir organizasyon eksikliği, belki gözden kaçan bir detay… Ama şunu unutmamak gerekir:
Basında yapılan ayrım, kentte yankı bulur.
Ve yerel basın, kendisini yok sayanı unutmaz ama görmezden geleni de not eder.

Yeni yıl sofraları birleştirmek içindir, ayırmak için değil.
Dileriz ki bu eksik sandalye fark edilir,
Ve bir sonraki masada İzmir basını tam kadro yerini alır.

Çünkü bu şehirde basın ya bütündür,
ya da eksik kalır.