Tarih 5 Aralık 1934… Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde Türk kadınına seçme ve seçilme hakkı tanındı. O gün, sadece bir anayasa değişikliği yapılmadı; o gün, Türkiye’nin çağdaşlaşma yolculuğunda dev bir adım atıldı. Dünyanın pek çok ülkesinden önce kadınlar siyasette söz sahibi olma hakkına kavuştu.

Aradan 91 yıl geçti…
Peki bugün neredeyiz?

Evet, artık kadınların seçme hakkı var.
Evet, artık kadınların seçilme hakkı var.
Ama kadınların yaşama hakkı hâlâ tartışılıyor.

Bir yanda dünya sıralamalarında yükselen kadın girişimciler, akademisyenler, mühendisler, doktorlar…
Diğer yanda şiddetin, eşitsizliğin, ekonomik bağımsızlık mücadelesinin gölgesinde kalan bir gerçeklik.

Kadınların adalet arayışının bazen yıllarca sürmesi, bir şiddet vakasının “takdiri indirim”le hafifletilmesi, çalışma hayatında görünmeyen bariyerler, siyasetteki temsil oranlarının hâlâ düşük olması… Tüm bunlar bize gösteriyor ki; hak verilmez, hatırlatılır. Hak kazanılmaz, savunulur. Hak kutsal değilse kâğıt üzerinde kalır.

5 Aralık’ı kutlamak kolay…
Zor olan, 6 Aralık’ta, 7 Aralık’ta, yılın 365 günü kadınların yanında durmak.

Çünkü bir toplumun uygarlık seviyesi, kadınlarının ne kadar özgür olduğuyla ölçülür.
Kadının gülmediği bir şehirde huzur olmaz,
Kadının eşit olmadığı bir ülkede demokrasi olmaz,
Kadının korkudan arınmadığı bir sokakta özgürlük olmaz.

Bugün yapılması gereken çok açık:
Kadın haklarını yalnızca “günün anlam ve önemine” bırakmadan, yaşamın her alanında savunmak… Eğitimde, iş dünyasında, siyasette, adalette, aile içinde ve toplumun tüm katmanlarında.

Atatürk’ün “Dünyada her şey kadının eseridir” sözü bir iltifat değil; bir gerçeğin altını çizen güçlü bir manifestodur. Kadın varsa hayat vardır. Kadın güçlüyse toplum güçlüdür.

Ve unutmayalım…
Kadın hakları bir lütuf değil, bir iyilik değil, bir hediye değil.
Kadın hakları insan hakkıdır.