Saat 09.05…
Birden her şey susar.
Rüzgâr bile esmez, kuşlar bile uçmaz o an.
Çünkü bilir herkes… O an, Atam gidiyor.
Ve o an, bir milletin kalbi bir kez daha kırılıyor.

Yıllar geçti Atam…
Ama sensizliğin sesi hâlâ aynı acıyla yankılanıyor bu topraklarda.
Bir çocuk okul bahçesinde saygı duruşunda ağlarken,
bir öğretmen sessizce gözyaşını silerken,
herkesin içinde aynı sızı, aynı özlem…
Senin yokluğunun ağırlığı, bir taş gibi oturuyor yüreğimize.

Sen gittin ama izlerin kalmadı diyemem…
Çünkü sen, bu toprağın kalbine kazındın.
Bir dağın doruğunda dalgalanan bayraktasın,
bir köy okulunda ilk harfini öğrenen çocuğun gözlerindesin,
bir annenin duasında,
bir askerin yemininde varsın…

Biz seni sadece bir kahraman olarak değil,
bir baba gibi sevdik Atam.
Her “Yurtta sulh, cihanda sulh” sözünde huzuru bulduk.
Her “İstikbal göklerdedir” deyişinde umut ettik.
Sen bize yürümeyi değil, dik durmayı öğrettin.
Karanlığı değil, ışığı seçmeyi.

Ve şimdi her 10 Kasım sabahı,
siren sesleriyle birlikte içimizde bir şeyler yanar.
Bir boşluk, bir hüzün, bir özlem…
Ama aynı zamanda bir gurur.
Çünkü biz, senin evlatların olmaktan onur duyuyoruz.

Saat 09.05’te başımız öne eğiliyor,
ama yüreğimiz dimdik kalıyor.
Gözlerimiz dolu, sesimiz kısık,
ama içimizde yankılanan bir ses var:
“Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır…”
Ve o anda biz fısıldıyoruz:
“Ama sen hiç ölmedin Atam…”

Çünkü sen her kalpte, her nefeste varsın.
Bir milletin kaderine kazındın,
bir ulusun dualarında ölümsüzleştin.

Her 10 Kasım’da seni değil, sensizliği anıyoruz.
Ve her defasında biraz daha büyüyor hasretin…

Sonsuz özlemle,
sonsuz minnetle…
Sana söz Atam,
Bu vatan senin ışığında hep aydın kalacak