İzmir, güzel İzmir…
Denizin mavisiyle, güneşin sıcaklığıyla, insanının neşesiyle tanıdığımız bu şehir, son yıllarda adeta felaketlerle sınanıyor. Depremlerle sarsıldı, yağmurlar yağdığında sular altında kaldı, fırtınalar ağaçları kökünden söktü, dolular çatılara vurdu… Kısacası “dört felaketin dördünü” de gördü bu şehir.

30 Ekim 2020… İzmir’in yüreğinde hâlâ kapanmayan bir yara. O gün saatler 14:51’i gösterdiğinde yer sallandı, umutlar yıkıldı, gözyaşları sel oldu. Aradan geçen beş yıl, acıyı unutturmadı. Her yıl aynı saatte İzmir’in kalbi yeniden sıkışıyor. Çünkü her sarsıntı, o günü yeniden hatırlatıyor.

Ama ne yazık ki depremle bitmedi bu şehirdeki felaketlerin hikayesi. Yağmur yağdığında cadde değil, adeta nehir akıyor. Fırtına estiğinde ağaçlar kökünden kopuyor, gökyüzü karardığında içimize bir endişe çöküyor. İzmir artık sadece “güzel havalar diyarı” değil, doğanın öfkesini en sert hisseden kentlerden biri oldu.

“Daha ne göreceğiz?” diyemiyoruz artık. Çünkü her seferinde “daha kötüsü olmaz” dediğimizde, doğa bize bir başka yüzünü gösteriyor.
Ama İzmir’in bir özelliği var: Ne olursa olsun, ayağa kalkmayı biliyor. Yaralarını sarmayı, birbirine sarılmayı, yeniden umut etmeyi biliyor. Çünkü İzmirli olmak, pes etmemek demektir.

Felaketler geçici, ama İzmir’in direnci kalıcı.
Bu şehir, yıkılsa da yeniden kurulur, ağlasa da yeniden güler.
Yeter ki birbirimize sahip çıkalım, doğaya karşı değil, doğayla birlikte yaşayalım.

Belki o zaman, “daha ne göreceğiz” yerine “artık huzuru göreceğiz” diyebiliriz.