Cumhuriyet Kadını’nın Kalbinden Dökülenler
Ben bir Cumhuriyet kadınıyım…
Yüreğimin en derininde taşıdığım özgürlüğü, bana emanet edilen bir hazine gibi saklarım. Henüz adı bile duyulmayan kadınların hayallerinin üzerine inşa edilmiş bir gelecekte nefes alıyorum. Atılan her adım, kazanılan her hak, içimde yankılanan bir teşekkürdür.

Bazen durup gökyüzüne bakarım.
“Eğer Cumhuriyet olmasaydı, ben kim olurdum?” diye sorarım kendime.
Belki okuma yazma bilmeyen, sesi kısılmış, hayalleri susturulmuş bir kadın…
Ama şimdi?
Kalemim var, hakkım var, sözüm var.

Benim içimde, bir milletin küllerinden doğuşuna şahit olmuş kadınların izi var.
Kağnısının üzerinde mermi taşıyan Şerife Bacı’nın elleri,
evladını bırakıp cepheye koşan Nene Hatun’un nefesi,
erkek kılığına girip savaşan Halime Çavuş’un cesareti gibi…

O kadınlar, bize sadece vatan bırakmadı;
var olabilme hakkı bıraktı.

Bugün hâlâ önümüze engeller konuyor.
Bazen bakışlar, bazen sözler, bazen görünmeyen duvarlar…
Ama ben yılmıyorum. Çünkü biliyorum:
Cumhuriyet kadını asla vazgeçmez.

Bir kız çocuğu okul çantasını sırtına alıp gülümseyerek yürüyorsa,
bir kadın kendi parasını kazanıp kendi hayatına yön verebiliyorsa,
bir genç kız sahneye çıkıp hayallerini fısıldayabiliyorsa,
işte orada Cumhuriyet vardır.

Ben umut biriktiren bir kadınım.
Belki bazen yorulurum, kırılırım, gözlerim dolar…
Ama ellerimi göğsüme koyduğumda, kalbim her defasında aynı melodiyi çalar:
Özgürlük… Eşitlik… Cumhuriyet…

Ve ben biliyorum:
Kız çocukları güldükçe, okudukça, korkmadan konuşabildikçe
bu ülkenin yarınları aydınlanacak.

Ben bir Cumhuriyet kadınıyım.
Bu topraklarda özgürce yürüyorsam,
hayallerime sahip çıkabiliyorsam,
korkmadan konuşabiliyorsam,
bu, verilen bir lütuf değil;
Cumhuriyet’in bana verdiği haktır.

Söz veriyorum:
Bu emaneti kalbimde taşıyacak,
geleceğe umutla aktaracak,
adı silinmeyen kadınların arasına
ızdırabımı, gururumu, sevgimi nakşedeceğim.

Çünkü ben biliyorum:
Cumhuriyet bana sadece bir kimlik değil,
var olabilme cesaretini verdi.