2025’e girerken umutlarımız vardı. Büyük, saf, belki biraz da çaresiz umutlar…
“Bu yıl farklı olacak” dedik. Savaşlar dinecek, adalet biraz olsun yerini bulacak, insanlık aklını başına toplayacak sandık. Ama yıl bittiğinde geriye dönüp baktığımızda gördüğümüz şey, umutlarımızın çoğunun haber bültenlerinde kaybolup gittiği oldu.

2025 bize bir kez daha şunu gösterdi: Dünya artık yorgun. İnsanlık ise daha da yorgun…
Silahlar susmadı, aksine daha yüksek sesle konuştu. Çocuklar yine bombaların gölgesinde büyüdü, anneler yine evlatlarını toprağa verdi. Barış kelimesi, liderlerin kürsülerde en çok kullandığı ama en az hayata geçirdiği kelime olarak kaldı. Ekonomi daraldı, vicdanlar daha da daraldı.

Peki 2026’dan ne bekliyoruz?
Aslında beklentimiz çok büyük değil. Kimse “ütopya” istemiyor artık. İnsanlar sadece sabah uyandığında kötü bir haberle sarsılmak istemiyor. Bir çocuğun ölümü “rutin” sayılmasın istiyor. Bir ülkenin yok oluşu, birkaç dakikalık haber bültenine sıkıştırılmasın istiyor.

2026’da silahlar susacak mı?
Dürüst olalım: Tamamen susmasını beklemek bugün için hayal gibi duruyor. Çünkü savaş artık sadece cephede değil; masalarda, ekranlarda, ticarette, siyasette sürüyor. Silahlar susmasa bile silah tüccarlarının sesi daha gür çıkıyor. Barıştan kazanan az, savaştan kazanan çok olunca denge bozuluyor.

Ama yine de insan umut etmekten vazgeçemiyor.
Belki 2026, insanların “kazanmaktan” önce “yaşatmayı” düşündüğü bir yıl olur. Belki bir yerlerde bir lider, bir anne, bir genç “artık yeter” der ve bu söz dalga dalga yayılır. Belki küçük bir barış, büyük bir savaşı durdurur.

2025 bize acı bir gerçeği hatırlattı:
Dünya değişmiyor, insanlar değişirse dünya değişiyor.
2026’dan beklentimiz mucize değil; biraz vicdan, biraz akıl, biraz merhamet…
Belki de en çok buna ihtiyacımız var.